Odsustvo unutrašnje socijalne, rasne, etničke i geografsko-političke kompaktnosti, što se prvenstveno ogledalo u razlikama između afričkog, arapskog, tursko-iranskog, kinesko-kavkaskog i južnoazijskog islama, učinilo je islamsku civilizaciju zasebnim i diskretno kosmopolitskim svijetom kojeg je bilo teško razumjeti od njegovog nastanka pa sve do današnjih dana.

U prvoj fazi razvoja i širenja islama, za vrijeme Umajadskog (Umayyad Caliphate 661- 750.n.e.) i Abasadskog kalifata (Abbasid Caliphate 750-1258.n.e.), stvorena je velika imperija koja je proširila islam u Sjevernu Afriku, Španiju i Centralnu Aziju. U tom velikom prodoru islama vidljiv je bio snažan podsticaj razvoju medicine, astronomije, arhitekture, matematike, fizike, pomorskih navigacija i trgovačkih vještina, u čemu se je stvarao kosmopolitski koncept islamske filozofije i političke misli. U tom periodu arapski jezik prerasta u odlučujući instrument političke i kulturne komunikacije koja se odvija između različitih društvenih grupa i kultura koje su egzistirale unutar ranog islamskog carstva, s jedne strane, i Kur'ana/Sunneta/Hadisa (Kur'an/Sunnah/Hadith) kao temeljnih odrednica zajedničkog islamskog božanskog prava i morala, te Šerijata i Fikha (Sharia & Fiqh), kao islamske jurisprudencije, s druge strane.

Za čitav tekst, kliknite ovdje.