Od vremena nastanka, pa sve do Milanskog edikta iz 313. godine, hrišćanstvo je bilo optuživano za bezbožništvo, a hrišćani najsurovije proganjani. Dioklecijanovim ediktima o netoleranciji, a u periodu od 303. godine, su provođeni surovi progoni hrišćana.

Donošenjem Milanskog edikta 313. godine, prestaje njihov progon, a hrišćanstvu se dozvoljava ispovijedanje vjere. Od 380. godine je hrišćanstvo proglašeno zvaničnom državnom religijom Rimskog carstva. Carevi će popularizovati hrišćanstvo koje će se zahvaljujući tome širiti Rimskim Imperijem. I, od tada nastaje sukob između crkvene i sjetovne vlasti za dominaciju, a od 1054. godine, kao godine Velike šizme, odnosno velikog rascjepa, raskola i razdvajanja Hrišćanske crkve na Rimokatoličku crkvu i Pravoslavnu crkvu, intenziviraće se i sukobi između rimokatoličanstva i pravoslavlja, katoličkog Zapada i pravoslavnog Istoka. To je godina rascjepa, podjele i razdvajanja crkvi, i zato će predstavljati jedan od najznačajnijih događaja u istoriji hrišćanstva, ali i u istoriji Evrope u cjelini. U tom rascjepu će se za vjerski i svjetovni primat boriti pape i patrijarsi, rimokatolički i pravoslavni sveštenici. To je i godina od koje snažnije počinju ne prekinuti napadi katoličanstva na pravoslavlje, napadi koji još uvijek traju već gotovo punih hiljadu godina.

Za čitavu knjigu, kliknite ovdje.